Top 10 duistere feiten over de doodstraf

Top 10 Doodstraf
De doodstraf blijft een van de meest controversiële onderwerpen in de moderne tijd. Een groot deel van de ontwikkelde wereld inclusief Australië, Nieuw-Zeeland, elk EU-land behalve Wit-Rusland en 22 van de 50 Amerikaanse staten heeft de praktijk afgeschaft. Of het nu onmenselijk is of een afschrikwekkende werking heeft tegen misdaden, de doodstraf heeft altijd intrigerende details opgeleverd en een verhit debat. Juridische executies creëren een macabere subcultuur en, goed of fout, brengen fascinerende omstandigheden en verhalen met zich mee.


10 – De electrische stoel


De dood door elektrocutie is ontstaan ​​in de jaren 1880 als een middel om vee, kreupele paarden en zwerfdieren te doden. Zijn efficiëntie en schijnbare pijnloosheid werden al snel gezien als een superieur middel om veroordeelde criminelen te executeren dan de meest gebruikelijke methode van het tijdperk, ophangen.
Onder de vroege voorstanders van menselijke executie was de meest prominente elektriciteitsliefhebbers uit die periode: Thomas Edison. Edison was zelfs zo gecharmeerd van het concept dat hij persconferenties organiseerde met een s, zoals in meer dan één waarop hij zwerfkatten en honden doodschokte. Hoe is dat voor een grammofoonopname?

De elektrische stoel werd voor het eerst gebruikt in 1890 en heeft gediend als een zeer stimulerend einde voor meer dan duizend Amerikaanse gevangenen. Het centrale concept is een ‘dubbeltik’-proces waarbij de eerste schok bewusteloosheid veroorzaakt en de tweede schade aan vitale organen en uiteindelijk de dood.

Helaas net als Netflix deze streamingservice komt de buffer niet altijd op de juiste moment. Iets wat resulteerde in een aantal echt gruwelijke serie-finales. In 1982, nadat een eerste schok de veroordeelde Frank Coppola uitschakelde, leidde een tweede, bijna minuut durende stroomschok tot wat getuigen beweerden het geluid was van zinderend vlees terwijl rook de kamer vulde. Andere horrorverhalen gaan over stromend bloed en zelfs vlammen die uit het hoofd van een gevangene komen.

9 – Het mes uit de Hemel


De guillotine is een interessant apparaat omdat het, in tegenstelling tot een strop, een naald, een geweerloop of een geëlektrificeerde stoel, niet zozeer een doodsmiddel heeft bedacht als wel een verbetering ten opzichte van een gevestigde: onthoofding. De algemeen erkende Franse guillotine was een opvolger van verschillende eerdere apparaten, waaronder de “planke”, die in de middeleeuwen in Duitsland werd gebruikt. Toch kwamen onthoofdingen door zwaarden en bijlen veel vaker voor en er waren vaak enkele gruwelijke pogingen voor nodig om de daad te voltooien.

In 1789 beloofde het ontwerp van Dr. Joseph-Ignace Guillotin onthoofding met bliksemsnelheid en minder menselijke tussenkomst. Zo goed zelfs dat het een reeks huisnijverheid creëerde. Ten eerste werd het de late 18e-eeuwse versie van een plakkerig souvenir. De fascinatie voor de guillotine leidde tot miniatuurreplicatie op grote schaal, tot het punt waarop sommige eettafels van de hogere klasse nieuwe guillotines hadden die werden gebruikt om brood en groenten te snijden.

Het is verontrustend dat mini-guillotines ook populair kinderspeelgoed werden, waarbij kinderen volledig operationele modellen van 60 cm gebruikten om poppen of zelfs knaagdieren te onthoofden. Naast het zijn van gevaarlijk speelgoed wekten guillotines ook een macabere medische nieuwsgierigheid naar hoe lang een onthoofd hoofd in leven bleef.
Het apparaat hakte de koppen zo snel af, zo werd aangenomen, dat de kop nog een paar seconden van leven moest hebben een soort omgekeerde logica van “kip met afgesneden kop”. Nog in 1880 probeerde een arts bloed in een geguillotineerd hoofd te pompen in de hoop dat het weer tot leven zou komen en zou spreken.

De hakkracht van de guillotine gaf de doorslag: het bleef de officiële executiemethode van Frankrijk tot 1977, toen moordenaar Hamida Djandoubi de laatste was om de ultieme ontslagvergoeding te ontvangen.

8 – Bungelen aan een touwtje


Gooi de strop om zijn nek en trap de stoel weg, toch? Mis. Iemand executeren door hem of haar op te hangen is veel complexer. Om te beginnen zal een gevangene vooraf worden gewogen, omdat het mogelijk is dat hij te zwaar is om op te hangen. Een gevangene van 181 kg werd in 1994 namelijk te zwaar bevonden.

In feite is het gewicht zo belangrijk dat een repetitie wordt vaak uitgevoerd met een zandzak van het geschatte gewicht van de gevangene. Dit helpt ervoor te zorgen dat de juiste lengte touw wordt gebruikt voor de snelst mogelijke dood. Een te kort touw en de procedure zou wel 45 minuten kunnen duren. Is het te lang dan kan de gevangene worden onthoofd.

Zodra de lengte is bepaald, vereist het touw een nauwgezet proces om het lijden van de gevangene te beperken. Het moet tussen de 19mm en 31mm in diameter zijn. Het touw is gekookt en uitgerekt om veerkracht en terugslag te voorkomen en gewaxt om een ​​soepele glijactie te bieden. Alles in een poging om een ​​goede plek te vinden die de nek effciënt breekt zodra het luik van het platform opengaat.

Er zijn dus veel kleine details die verkeerd kunnen worden berekend, met als resultaat een langgerekte, pijnlijke dood. Als het touw niet precies goed is of de strop niet goed is gepositioneerd, is de beoogde wervelfractuur niet snel en is de dood het gevolg van langzame verstikking. Dat was het geval met Billy Bailey, wiens ophanging in Delaware in 1996 het meest recente voorbeeld was van gebruik in de VS. Bailey werd elf minuten lang niet dood verklaard.

7 – Het sparen van de psyche van de beul


Een executie in de dodencel is niet alleen stressvol voor de aanstaande dierbaren, het kan een aanzienlijke mentale tol eisen van beulen. Vaak zijn executies een bijzonder onaangenaam aspect van een toch al onaangename baan. Wanneer in de Verenigde Staten bijvoorbeeld een executiebevel wordt uitgevaardigd, is de gevangenisdirecteur of superintendent verantwoordelijk voor de uitvoering van de straf.

Meestal valt de daad uiteindelijk toe aan gewone correctiefunctionarissen, van wie velen aanvankelijk niet wisten dat hun positie het doden van mensen zou inhouden. Complicerende zaken natuurlijk en er worden vaak banden gevormd tussen gevangenen en correctiefunctionarissen. De ter dood veroordeelde zitten vaak jaren lang vast in de cel, de bewaker die al die jaren op de afdeling werkt krijgt vaak de taak de gevangenen te doden.

Vaak worden er stappen genomen om dergelijke PTSD-problemen te verminderen. Bij dodelijke injecties verreweg de meest voorkomende vorm van executie van Amerika is het bijvoorbeeld gebruikelijk dat drie correctiemedewerkers elk een schakelaar omdraaien die de dodelijke drug in de gevangene afgeeft.

Slechts één ‘live’-schakelaar geeft de dodelijke chemische stof daadwerkelijk af, wat betekent dat de officieren niet weten of zij degene waren die de daad heeft verricht. Vuurploegen die nog steeds worden gebruikt in de VS, zij het zelden gebruiken een vergelijkbare maskeringstechniek. Bij moderne executies van het vuurpeloton zijn vijf anonieme schutters betrokken, van wie er één een geweer heeft geladen met een was “dummy” kogel. Op die manier kan niemand er ooit helemaal zeker van zijn of zij het fatale schot loste.

6 – De Saoedi’s kruisigen nog steeds mensen


Je kan natuurlijk ook voor ouderwets gaan, denk aan de tijd van het Nieuwe Testament, kruisigen dus. Helaas voor sommige mensen die in Saoedi-Arabië ter dood zijn veroordeeld, betekent dit dat ze aan de ontvangende kant staan ​​van de millennia-oude praktijk van kruisiging.

In april 2019 executeerde Saoedi-Arabië 37 mannen van wie er één slechts 16 jaar oud was op het moment van arrestatie wegens “het aannemen van een terroristische extremistische ideologie, het vormen van terroristische cellen en het schaden van de vrede en veiligheid van de samenleving”, wat rijk klinkt voor een land wat 15 van de 19 kapers die de aanslagen van 11 september 2001 orkestreerde leverde.

Blijkbaar was een van de misdaden van de veroordeelde mannen flagranter dan die van zijn mede-beschuldigde terroristen, dus de standaard executiemethode van onthoofding zou er gewoon niet genoeg voor zijn. De oplossing: hij werd gekruisigd.

Hoewel in alle eerlijkheid, in wat schijnbaar doorgaat voor genade in Saoedi-Arabië, werd hij onthoofd voordat hij werd gekruisigd, waardoor de procedure beslist minder pijnlijk werd. Dit was echter geen eenzaam incident. Een jaar eerder werd een man die veroordeeld was voor het doodsteken van een vrouw onthoofd en vervolgens gekruisigd een tragedie die, in combinatie met een beschuldiging van mensenrechtenschendingen vanuit Canada, een van de meest belachelijke krantenkoppen ooit opleverde: “Saudi-Arabië verwerpt mensenrechten Kritiek en kruisigt vervolgens iemand ”. Ook een bijzonder voorbeeld in 2009 werd het hoofd van een onthoofde man vóór de kruisiging weer op zijn lichaam genaaid.

5 – Steentje gooien


En de onderscheiding voor het meest walgelijke executieprotocol gaat naar: Brunei, voor zijn onlangs aangenomen wet die overspel en sodomie met de dood bestraft… door steniging. Door dit te doen sloot Brunei zich triomfantelijk aan bij bakens van verlichting zoals Iran, Saoedi-Arabië, Jemen, Soedan, Mauritanië, Nigeria en Somalië als landen waar relaties van hetzelfde geslacht de doodstraf kunnen opleveren.

Steniging bekend als een feestje voor welgestelde steen gooiende enthousiasten, is de doodstrafversie van Jeu de Boules. De crimineel plaatst men tot over zijn of haar nek toe in het zand zodat alleen het hoofd boven de grond blijft. Vervolgens gaat men aan het gooien met vaak eerst redelijk kleine stenen(zodat het extra lang duurt en pijnlijk is) om het af te maken met steeds grotere stenen. Het is eigenlijk hoe mensen elkaar vermoordden voordat ze vuur en gereedschap ontdekten.

4 – Heb je nog laatste woorden?


Als je openbaar gemaakte dood ruim van tevoren is gepland, heb je ruim de tijd om een ​​aantal gedenkwaardige afscheidingsgedachten te verzinnen. De laatste woorden van ter dood veroordeelden variëren van maniakaal tot alledaags.

Aan de batshit-gekke kant van het spectrum, merkten #FloridaWoman en schijnbare Will Smith-fan Aileen Wuornos in 2002 vol vertrouwen op: “Ik zou gewoon willen zeggen dat ik met de Rock (acteur) aan het zeilen ben en dat ik terug zal zijn als ‘Independence Day’ met Jezus (komt), 6 juni, zoals (in) de film, (met een) groot moederschip en zo.”

Vijftien jaar eerder, in Louisiana, was Jimmy Glass minder enthousiast over het streven naar het levenseinde en deelde hij simpelweg ‘Ik zou liever vissen’.

Jeffrey Matthews werd in 2011 in Oklahoma ter dood gebracht en had ofwel een uitstekend gevoel voor humor. of een heel slecht IQ: “Ik denk dat de telefoon van de gouverneur kapot is”, verklaarde hij, verwijzend naar de mogelijkheid van een last-minute uitstel van executie. “Hij heeft nog niet gebeld.”

In 1995 wilde Thomas Grasso dat de wereld op de hoogte was van zijn vermeende laatste maaltijdmix: “Ik heb mijn Spaghetti-O’s niet gekregen. Ik kreeg spaghetti, ik wil dat de pers dit weet.”

Net voordat de schakelaar in 1928 op zijn elektrische stoel werd gegooid, had George Appel genoeg humor over om zijn beulen te laten weten dat ze ‘op het punt stonden een gebakken Appel te zien’.

Vier decennia later geconfronteerd met hetzelfde lot, werd James French amateurjournalist: “Wat dacht je van een kop voor de krant van morgen?” grijnsde hij. “‘Franse frietjes’.”

3 – Het laatste maal


Een ander ding waar ter dood veroordeelde gedetineerden genoeg tijd voor hebben om over na te denken, is hun laatste maaltijd. Een overzicht van de laatste maaltijden door de jaren heen laat zien dat gedetineerden de voorkeur geven aan veel voedsel boven bijzondere luxe.

In 2011 bestelde Steven Woods “twee pond spek, een grote pizza, vier gebakken kipfilets, twee drankjes Mountain Dew, Pepsi, gingerbeer, zoete thee, twee pinten ijs, vijf gebakken kip steaks, twee hamburgers met spek, patat en een dozijn knoflookbroodstengels met marinara ernaast.

”Rood vlees, patat en ijs lijken allemaal populaire keuzes voor de laatste maaltijd. Ze zijn er tenslotte om te sterven, niet om te eten. Toch zijn sommige laatste maaltijden opvallend eenvoudig. Aileen Wuomos vroeg om zwarte koffie, terwijl Karla Faye Tucker ervoor koos haar meisjesachtige figuur voor altijd te behouden door ‘een tuinsalade met dressing in Ranch-stijl, een banaan en een perzik’ te bestellen.

Phillip Workman was meer altruïstisch over het hele streven en weigerde voedsel voor zichzelf, maar vroeg om een ​​pizza te geven aan een hongerige dakloze. De gevangenis weigerde, maar honderden mensen gingen op het aanbod in en brachten pizza naar de zwervers.

En dan is er natuurlijk altijd de man die het voor iedereen verpest. Voorafgaand aan zijn executie in 2011 in de Texas State Prison, eiste moordenaar Lawrence Russell Brewer een enorme, zeer specifieke maaltijd … en weigerde die op te eten. De gevangenis stopte toen met het aannemen van laatste maaltijdverzoeken.

2 – Mooi om te zien


Vaak gaat een ter dood veroordeelde gevangene van een dodenwacht naar een dodenwacht feestje. Hoewel openbare executies in ontwikkelde landen tot het verleden behoren, de VS hebben er bijvoorbeeld sinds 1936 geen meer gehouden hebben veel executiesites nog steeds wachtdienst.

Kamers waar een select aantal kan getuigen van het overlijden van een gevangene. In de VS verschilt per staat wie er precies aanwezig kan zijn, maar over het algemeen is de lijst verrassend lang.

Naast de gevangenisdirecteur, correctiebeambten en medisch personeel, omvatten getuigen van executies vaak bepaalde staatsambtenaren, leden van de media, religieuze leiders en/of spirituele adviseurs en een opzettelijk vage categorie die een officiële groep van “gerenommeerde burgers” wordt genoemd. De laatste kliek kunnen criminologen, rechtenstudenten of zelfs gewone nieuwsgierige burgers zijn.

Hoewel ze vreemd lijken, eisen sommige staten de aanwezigheid van deze niet-gelieerde burgers bij executies. Een getrouwd stel uit Virginia maakt er zelfs date-avonden van.

De andere twee categorieën zijn, wanneer ze gecombineerd worden, inderdaad het meest onhandig: de familieleden van zowel de veroordeelde gevangene als zijn slachtoffer(s) kunnen ook aanwezig zijn, wat aanleiding geeft tot het executie-equivalent van de begroeting van een bruiloftswachter: ‘Bent u met de doden, of de stervende?”

1 – De toekomst van de executie


Tegenwoordig is dodelijke injectie verreweg de meest gebruikte uitvoeringsmethode. Door de aanhoudende tekorten aan de medicijnen die doorgaans voor de praktijk worden gebruikt, zijn sommigen echter gaan experimenteren met alternatieven.

Het resultaat was een reeks mislukte executies, waaronder een die twee uur duurde en waarbij een gevangene 640 keer naar adem snakte voordat hij stierf. Dit heeft geleid tot pogingen om nieuwe alternatieven te onderzoeken.
Een mogelijkheid is stikstofhypoxie, waarbij lucht wordt vervangen door een inert gas zoals stikstof of helium. Het idee kreeg aanvankelijk grip nadat een BBC-documentaire gepresenteerd door voormalig Brits parlementslid Michael Portillo het in een veel bekeken BBC-documentaire ‘een perfect moordapparaat’ noemde.

Lucht bevat 78% stikstof, dus het is een gemakkelijk verkrijgbaar gas, en stikstofhypoxie is meestal snel: een studie in de jaren zestig wees uit dat het inademen van zuivere stikstof resulteerde in bewustzijnsverlies in ongeveer 20 seconden. De Amerikaanse staten Oklahoma, Alabama en Mississippi hebben stikstofhypoxie goedgekeurd als een geschikte executiemethode en ontwikkelen protocollen om dit te gebruiken ondanks de kritiek.

Leave a Reply